เปิดบทเรียนสำคัญสำหรับข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐทุกระดับ เมื่อหัวหน้าส่วนการคลัง อบต.สามกระทาย จ.ประจวบคีรีขันธ์ ถูกปลดออกจากราชการ หลังลงนามตรวจรับงานขุดลอกคลองและปรับปรุงถนน 2 โครงการ วงเงิน 2 แสนบาท ทั้งที่งานยังไม่เสร็จ เจ้าตัวอ้างถูกนายก อบต.ข่มขู่กดดันให้รีบเซ็นเอกสาร หวั่นไม่ทำตามจะผิดวินัยฐานขัดคำสั่ง ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยชัด คำสั่งที่ขัดกฎหมายและระเบียบราชการ ไม่ทำตามก็ไม่มีความผิดฐานขัดขืนคำสั่ง ชี้ผู้มีหน้าที่ตรวจรับงานต้องตรวจสอบให้ถูกต้อง ไม่ใช่เชื่อเพียงคำพูดของเจ้านาย ก่อนพิพากษายืนยกฟ้อง ยืนยันคำสั่งปลดออกจากราชการชอบด้วยกฎหมาย
ในการทำงานราชการ สิ่งหนึ่งที่ข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐทุกคนต้องเผชิญอยู่เสมอ คือ การปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งด้วยวาจาหรือเป็นลายลักษณ์อักษร
โดยหลักแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชามีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาที่สั่งโดยชอบด้วยกฎหมาย หากฝ่าฝืนโดยไม่มีเหตุอันสมควร ก็อาจถูกดำเนินการทางวินัยได้
แต่มีคำถามสำคัญว่า หากเจ้านายสั่งให้ทำสิ่งที่ผิดกฎหมายหรือขัดต่อระเบียบราชการ ลูกน้องจำเป็นต้องทำตามหรือไม่?
ถ้าไม่ทำตาม จะถูกลงโทษฐานขัดขืนคำสั่งผู้บังคับบัญชาหรือเปล่า?
และถ้าทำตามคำสั่งไปแล้วเกิดความผิดขึ้น ใครจะต้องรับผิดชอบ ระหว่างคนออกคำสั่งกับคนลงมือทำ?
คำตอบของเรื่องนี้ปรากฏอยู่ในคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดคดีหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการลงนามตรวจรับงานก่อสร้างขององค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) สามกระทาย อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
คดีดังกล่าวถือเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐทุกระดับ โดยเฉพาะผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการจัดซื้อจัดจ้าง การตรวจรับพัสดุ การเงิน และการเบิกจ่ายงบประมาณของแผ่นดิน
เพราะแม้จะอ้างว่าทำตามคำสั่งของเจ้านาย แต่หากรู้อยู่แล้วว่าคำสั่งนั้นไม่ถูกต้องตามกฎหมาย ก็อาจต้องรับผิดจากการกระทำของตนเอง
จุดเริ่มต้น จ้างขุดคลอง-ทำถนน 2 แสนบาท
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 2554 นายก อบต.สามกระทาย อนุมัติให้ว่าจ้างนาย ว. เป็นผู้รับจ้างดำเนินงาน 2 โครงการ ได้แก่
โครงการแรก ขุดลอกคลองระบายน้ำสายเตาอิฐ ขนาดปากคลองกว้าง 2 เมตร ยาว 1,125 เมตร ลึกเฉลี่ย 1.8 เมตร วงเงินค่าจ้าง 100,000 บาท
โครงการที่สอง ปรับปรุงถนนหินคลุกสายหนองโพธิ์ โดยลงหินคลุกพร้อมปรับเกลี่ย ผิวจราจรกว้าง 5 เมตร ยาว 450 เมตร วงเงินค่าจ้าง 100,000 บาท
ทั้งสองโครงการกำหนดให้ผู้รับจ้างทำงานแล้วเสร็จภายในวันที่ 18 มกราคม 2555
พร้อมกันนี้ อบต.สามกระทาย ได้แต่งตั้งคณะกรรมการตรวจรับการจ้าง โดยมีนาง ภ. ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าส่วนการคลัง ระดับ 6 เป็นประธานกรรมการตรวจรับงานทั้งสองโครงการ
หน้าที่สำคัญของคณะกรรมการชุดนี้ คือการตรวจสอบว่างานที่ผู้รับจ้างส่งมอบนั้นทำเสร็จจริงหรือไม่ ถูกต้องตามแบบและรายละเอียดในสัญญาหรือไม่ ก่อนลงนามรับรองเพื่อให้มีการเบิกจ่ายเงินค่าจ้าง
แต่ปัญหากลับเกิดขึ้นหลังจากทำสัญญาจ้างได้เพียงไม่กี่วัน
วันที่ 23 ธันวาคม 2554 นาย ว. ผู้รับจ้าง ได้ทำหนังสือส่งมอบงานทั้งสองโครงการ โดยมีนาย ส. ผู้ควบคุมงาน รายงานว่าผู้รับจ้างได้ดำเนินงานแล้วเสร็จครบถ้วน
เท่ากับว่าผู้รับจ้างอ้างว่าทำงานทั้งสองโครงการเสร็จภายในเวลาเพียง 5 วัน นับจากวันที่จัดทำใบสั่งจ้าง
ทั้งที่ตามสัญญายังมีเวลาทำงานจนถึงวันที่ 18 มกราคม 2555
เซ็นรับงานทั้งที่ยังไม่ได้ออกไปตรวจ
ต่อมาวันที่ 26 ธันวาคม 2554 นาง ภ.และคณะกรรมการตรวจรับการจ้าง ได้ลงนามในเอกสารรับรองผลการตรวจงานทั้งสองโครงการ
เอกสารดังกล่าวระบุว่า ผู้รับจ้างได้ส่งมอบงานถูกต้องครบถ้วนตามแบบและรายละเอียดทุกประการแล้วตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม 2554 และคณะกรรมการได้ตรวจรับงานถูกต้องตามสัญญาแล้ว จึงสมควรจ่ายเงินค่าจ้างให้แก่ผู้รับจ้าง
ในวันเดียวกัน อบต.สามกระทาย ได้เบิกจ่ายเงินค่าจ้างทั้งสองโครงการ รวม 200,000 บาท โดยสั่งจ่ายเป็นเช็คจำนวน 198,000 บาท หลังหักภาษี ณ ที่จ่าย 2,000 บาท
แต่ความจริงกลับไม่ได้เป็นไปตามเอกสารที่คณะกรรมการลงนามรับรอง
วันที่ 9 มกราคม 2555 เจ้าหน้าที่สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) ลงพื้นที่ตรวจสอบโครงการทั้งสองแห่ง
ผลการตรวจสอบพบว่า โครงการขุดลอกคลองระบายน้ำสายเตาอิฐ ผู้รับจ้างเพิ่งดำเนินการขุดลอกไปประมาณ 200 เมตร จากระยะทางตามสัญญา 1,125 เมตร
ส่วนโครงการปรับปรุงถนนหินคลุกสายหนองโพธิ์ ยังไม่ได้ดำเนินการลงหินคลุกแต่อย่างใด
กระทั่งวันที่ 11 มกราคม 2555 เจ้าหน้าที่ สตง.ลงพื้นที่ตรวจสอบอีกครั้ง จึงพบว่าผู้รับจ้างได้ดำเนินงานทั้งสองโครงการแล้วเสร็จ
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ อบต.จ่ายเงินค่าจ้างไปตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม 2554 ทั้งที่วันที่ 9 มกราคม 2555 งานยังไม่เสร็จ และเพิ่งตรวจพบว่างานเสร็จในวันที่ 11 มกราคม 2555
ปัญหาจึงไม่ได้อยู่ที่ผู้รับจ้างทำงานเสร็จภายในกำหนดเวลาตามสัญญาหรือไม่เท่านั้น
แต่อยู่ที่เหตุใดคณะกรรมการตรวจรับงานจึงลงนามรับรองว่างานเสร็จครบถ้วน และอนุมัติเบิกจ่ายเงินไปก่อน ทั้งที่ความจริงงานยังไม่แล้วเสร็จ
ป.ป.ช.ชี้มูลความผิด ก่อนถูกสั่งไล่ออก
ต่อมาสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินภูมิภาคที่ 12 จังหวัดเพชรบุรี และสถานีตำรวจภูธรสามกระทาย ได้ส่งเรื่องร้องเรียนกล่าวหานายก อบต.สามกระทาย กับพวก ซึ่งรวมถึงนาง ภ. ต่อสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.)
ประเด็นสำคัญคือการเบิกจ่ายเงินค่าจ้างทั้งสองโครงการให้ผู้รับจ้าง ทั้งที่งานยังไม่แล้วเสร็จตามสัญญา
ต่อมาวันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 คณะกรรมการ ป.ป.ช.มีมติเห็นชอบตามความเห็นขององค์คณะพนักงานไต่สวน ให้ส่งเรื่องไปยังผู้บังคับบัญชาเพื่อพิจารณาลงโทษทางวินัย และส่งเรื่องไปยังอัยการสูงสุดเพื่อดำเนินคดีอาญา
ในส่วนของนาง ภ. ซึ่งขณะนั้นย้ายไปสังกัด อบต.ห้วยยางแล้ว ได้มีการดำเนินการทางวินัยจนกระทั่งนายก อบต.ห้วยยาง มีคำสั่งลงวันที่ 7 มิถุนายน 2560 ลงโทษไล่ออกจากราชการ
นาง ภ.ไม่เห็นด้วย จึงยื่นอุทธรณ์คำสั่ง
ต่อมา ก.อบต.จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีมติลดโทษจากไล่ออกจากราชการเป็นปลดออกจากราชการ และนายก อบต.ห้วยยาง มีคำสั่งตามมติดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2560
อย่างไรก็ตาม นาง ภ.ยังคงเห็นว่าตนไม่ได้กระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง จึงนำคดีฟ้องต่อศาลปกครอง
เปิดข้อต่อสู้ อ้างถูกเจ้านายข่มขู่ ถ้าไม่ทำตามอาจผิดวินัย
ประเด็นสำคัญที่นาง ภ.ใช้ต่อสู้คดี คือการอ้างว่าตนไม่ได้มีเจตนาทุจริต และไม่ได้มีความรู้ความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานก่อสร้างโดยตรง
นาง ภ.ระบุว่า ก่อนลงนามรับรองงาน ได้พิจารณาเอกสารจากผู้ควบคุมงาน ซึ่งยืนยันว่าผู้รับจ้างทำงานเสร็จแล้ว และได้กำหนดให้มีการตรวจรับงานในวันที่ 26 ธันวาคม 2554 เวลา 10.00 น.
แต่เมื่อถึงเวลานัดหมาย ไม่สามารถติดต่อผู้ควบคุมงานให้นำคณะกรรมการออกไปตรวจงานได้
ขณะเดียวกัน นายก อบต.สามกระทาย ได้เข้ามาเร่งรัดให้ดำเนินการเบิกจ่ายเงินค่าจ้างภายในวันนั้น โดยอ้างว่าต้องเดินทางไปราชการต่างจังหวัด
นาง ภ.อ้างด้วยว่า นายก อบต.ยืนยันว่างานทั้งสองโครงการเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเมื่อเห็นว่านาง ภ.ยืนยันจะออกไปตรวจงานก่อน ก็เกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรง พร้อมยืนยันให้อาศัยรายงานของผู้ควบคุมงานเป็นหลัก
นอกจากนี้ นายก อบต.ยังนั่งรอให้ดำเนินการเบิกจ่ายเงินทันที
นาง ภ.จึงลงนามในเอกสารตรวจรับงานและดำเนินการเบิกจ่ายเงิน เพราะเกรงว่าหากไม่ปฏิบัติตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา อาจถูกดำเนินการทางวินัยฐานขัดขืนคำสั่ง
อีกทั้งยังอ้างว่า ไม่มีหลักฐานว่าตนได้รับเงินหรือผลประโยชน์จากการกระทำดังกล่าว และผู้รับจ้างก็ทำงานทั้งสองโครงการเสร็จภายในกำหนดเวลาตามสัญญา
จึงเห็นว่าการกระทำของตนไม่ควรถูกลงโทษทางวินัยอย่างร้ายแรงถึงขั้นให้ออกจากราชการ
แต่ศาลปกครองไม่เห็นด้วยกับข้ออ้างดังกล่าว
ศาลชี้เป็นกรรมการตรวจรับ ต้องตรวจงานจริง ไม่ใช่แค่ดูเอกสาร
ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยว่า นาง ภ.ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการตรวจรับการจ้าง จึงมีหน้าที่ต้องตรวจสอบงานที่ผู้รับจ้างส่งมอบให้ถูกต้องตามแบบ รายละเอียด และเงื่อนไขในใบสั่งจ้าง
การที่ผู้ควบคุมงานรายงานว่างานทั้งสองโครงการเสร็จภายในเวลาเพียง 5 วัน ทั้งที่เป็นงานขุดลอกคลองและปรับปรุงถนน ประกอบกับไม่มีภาพถ่ายก่อนและหลังดำเนินการ ย่อมเป็นเหตุให้เกิดข้อสงสัยว่างานเสร็จจริงหรือไม่
คณะกรรมการจึงควรออกไปตรวจสอบข้อเท็จจริงให้ชัดเจน
แต่ปรากฏว่านาง ภ.และกรรมการไม่ได้ออกไปตรวจงานจริง กลับอาศัยเพียงรายงานของผู้ควบคุมงานและคำยืนยันจากผู้รับจ้างกับนายก อบต. ก่อนลงนามรับรองว่างานถูกต้องครบถ้วนแล้ว
ศาลเห็นว่า การพิจารณาเอกสารและเกษียนหนังสือให้ออกตรวจงาน โดยไม่ได้ออกไปตรวจงานจริง ไม่ถือเป็นการปฏิบัติหน้าที่ตรวจรับงานตามข้อ 65 ของระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยการพัสดุของหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2535
ยิ่งไปกว่านั้น นาง ภ.ยังดำรงตำแหน่งหัวหน้าส่วนการคลัง มีหน้าที่ตรวจฎีกาเบิกจ่ายเงินด้วย
จึงย่อมทราบว่าคณะกรรมการยังไม่ได้ออกตรวจงาน และไม่มีหลักฐานยืนยันว่างานทั้งสองโครงการเสร็จจริง
แต่กลับเสนอให้ผู้มีอำนาจอนุมัติเบิกจ่ายเงินแก่ผู้รับจ้าง
ศาลจึงเห็นว่าพฤติการณ์ดังกล่าวเป็นการเอื้อประโยชน์ให้แก่ผู้รับจ้าง และเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้มีการจ่ายเงินค่าจ้าง ทั้งที่งานยังไม่แล้วเสร็จ
จุดสำคัญที่สุด! ศาลชี้คำสั่งเจ้านายผิดกฎหมาย ไม่ทำตามก็ไม่ผิด
สำหรับข้ออ้างของนาง ภ.ที่ว่าถูกนายก อบต.สามกระทาย ข่มขู่ คุกคาม และบังคับให้เร่งเบิกจ่ายเงินแก่ผู้รับจ้าง โดยเกรงว่าหากไม่ทำตามจะมีความผิดฐานขัดขืนคำสั่งผู้บังคับบัญชานั้น
ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยไว้อย่างชัดเจนว่า
“นาง ภ.ไม่อาจอ้างมาเป็นเหตุให้นาง ภ.ไม่ต้องปฏิบัติหน้าที่ตามที่ข้อ 65 ของระเบียบดังกล่าวกำหนดให้ต้องปฏิบัติได้”
และมีคำวินิจฉัยสำคัญอีกตอนหนึ่งว่า
“คำสั่งดังกล่าวของนายก อบต.สามกระทาย เห็นได้ชัดแจ้งว่าไม่ชอบด้วยกฎหมายและระเบียบของทางราชการ หากนาง ภ.ไม่กระทำตามคำสั่งดังกล่าวก็ไม่มีความผิดฐานขัดขืนคำสั่ง”
นี่คือหัวใจสำคัญของคดีนี้
เพราะศาลกำลังชี้ให้เห็นว่า แม้ผู้บังคับบัญชาจะมีอำนาจสั่งการ แต่คำสั่งนั้นต้องชอบด้วยกฎหมาย
หากผู้บังคับบัญชาสั่งให้ทำสิ่งที่ขัดต่อกฎหมายหรือระเบียบราชการอย่างชัดแจ้ง ผู้ใต้บังคับบัญชาย่อมไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามคำสั่งนั้น
และการไม่ปฏิบัติตามคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายดังกล่าว ก็ไม่เป็นความผิดฐานขัดขืนคำสั่งผู้บังคับบัญชา
ส่วนข้ออ้างที่ว่านายก อบต.ต้องเดินทางไปราชการต่างจังหวัด ศาลเห็นว่าไม่ใช่เหตุจำเป็นที่จะนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการจ่ายเงินให้ผู้รับจ้าง ทั้งที่งานยังไม่เสร็จ
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ ความรีบร้อนของเจ้านาย ไม่ใช่เหตุผลให้ลูกน้องละเมิดกฎหมายหรือระเบียบราชการได้
ไม่ได้รับเงินเข้ากระเป๋า ก็ผิดฐานทุจริตได้
อีกประเด็นที่น่าสนใจคือ นาง ภ.อ้างว่าไม่มีหลักฐานว่าตนได้รับผลประโยชน์จากการเบิกจ่ายเงินดังกล่าว
แต่ศาลปกครองสูงสุดพิจารณาจากพฤติการณ์การปฏิบัติหน้าที่เป็นสำคัญ
โดยเห็นว่าการลงนามรับรองว่างานทั้งสองโครงการเสร็จครบถ้วนแล้ว ทั้งที่ความจริงยังไม่เสร็จ เป็นการรับรองข้อเท็จจริงอันเป็นเท็จ
และเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้ผู้รับจ้างได้รับค่าจ้างไปโดยไม่มีสิทธิได้รับในขณะนั้น
ศาลจึงวินิจฉัยว่า การกระทำดังกล่าวเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ราชการ และเป็นความผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง
กรณีนี้จึงเป็นบทเรียนว่า การทุจริตต่อหน้าที่ราชการไม่ได้จำกัดเฉพาะกรณีเจ้าหน้าที่รับเงินเข้ากระเป๋าตัวเองเท่านั้น แต่ยังอาจรวมถึงการใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้ผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่ไม่ควรได้ด้วย
งานเสร็จภายหลัง รัฐไม่เสียประโยชน์ แต่ความผิดเกิดขึ้นแล้ว
สำหรับประเด็นการลงโทษทางวินัยนั้น ก.อบต.จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ได้พิจารณาว่าผู้รับจ้างดำเนินงานทั้งสองโครงการแล้วเสร็จภายในกำหนดเวลาตามสัญญา รัฐไม่ได้เสียประโยชน์จากการดำเนินงาน อีกทั้งนาง ภ.เป็นข้าราชการที่มีความประพฤติดี ไม่เคยมีประวัติถูกลงโทษทางวินัยมาก่อน
จึงมีเหตุสมควรลดหย่อนโทษจากไล่ออกจากราชการเป็นปลดออกจากราชการ
ศาลปกครองสูงสุดเห็นว่า การลดโทษดังกล่าวเป็นการใช้ดุลพินิจตามกฎหมาย โดยยังคงลงโทษไม่ต่ำกว่าปลดออกจากราชการ จึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว
ส่วนการที่ผู้รับจ้างทำงานเสร็จภายหลัง ไม่ได้ทำให้การลงนามรับรองงานอันเป็นเท็จและการเบิกจ่ายเงินก่อนงานแล้วเสร็จ กลายเป็นการกระทำที่ถูกต้องตามระเบียบราชการ
ในที่สุด ศาลปกครองสูงสุดจึงเห็นพ้องกับคำพิพากษาศาลปกครองชั้นต้น และพิพากษายืนยกฟ้อง
ส่งผลให้คำสั่งปลดนาง ภ.ออกจากราชการยังคงมีผลตามกฎหมาย
ระหว่างรักษาเก้าอี้กับรักษากฎหมาย ข้าราชการต้องเลือกอะไร?
สิ่งที่น่าคิดจากคดีนี้คือ นาง ภ.อ้างว่าตนเกรงกลัวอำนาจของนายก อบต. และกลัวว่าหากไม่ทำตามคำสั่งจะถูกลงโทษทางวินัย
แต่ท้ายที่สุด การยอมลงนามรับรองงานโดยไม่ได้ตรวจสอบให้ถูกต้อง กลับทำให้ตนเองต้องถูกลงโทษถึงขั้นปลดออกจากราชการ
จากเดิมที่กังวลว่าจะมีความผิดเพราะไม่ทำตามคำสั่ง กลับต้องรับผิดอย่างร้ายแรงเพราะยอมทำตามคำสั่งที่ขัดต่อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดคดีนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงบทเรียนเรื่องการตรวจรับงานก่อสร้างหรือการเบิกจ่ายเงินขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเท่านั้น
แต่ยังเป็นบทเรียนสำหรับข้าราชการทุกหน่วยงาน ตั้งแต่ระดับปฏิบัติการไปจนถึงผู้บริหาร ว่าการทำงานราชการต้องยึดกฎหมายและระเบียบเป็นหลัก ไม่ใช่ยึดเพียงคำสั่งหรือความพอใจของผู้บังคับบัญชา
เมื่อได้รับคำสั่งที่เห็นว่าขัดต่อกฎหมาย เจ้าหน้าที่ควรทักท้วง ชี้แจงข้อกฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้อง พร้อมเก็บหลักฐานการสั่งการและการทักท้วงไว้ให้ชัดเจน โดยดำเนินการตามขั้นตอนที่กฎหมายกำหนด
เพราะในวันที่เกิดปัญหาขึ้น คนที่ต้องรับผิดชอบอาจไม่ใช่เฉพาะคนออกคำสั่ง แต่รวมถึงคนที่ยอมลงมือทำผิดด้วย
บทเรียนสำคัญที่สุดจากคดีนี้จึงอยู่ที่ว่า
“คำสั่งเจ้านายที่ผิดกฎหมาย ไม่ทำตามไม่ผิด แต่ถ้ายอมทำตามจนเกิดการกระทำผิด จะอ้างว่าเจ้านายสั่งเพื่อให้ตัวเองพ้นความรับผิดไม่ได้”
นี่คือหลักคิดสำคัญที่ข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐทุกคนควรตระหนักไว้ ก่อนลงลายมือชื่อในเอกสารราชการทุกครั้ง
เรื่องโดย...ข้าราชการผลัดถิ่น
อ่านเรื่องก่อนหน้านี้
@ บทเรียนข้าราชการไทย : แค่เซ็น 'ทราบ' ก็โดนไล่ออก-ติดคุกได้
เปิดคดีทุจริต อบต.วังศาล (ข้ออ้าง) แค่เซ็น'ทราบ' ก็โดนไล่ออก-ติดคุกได้
ชะตากรรม 'ข้าราชการ' บทเรียน 'เซ็นทราบ' โดนคุกไปแล้ว 3 ปี 4 เดือน
@ บทเรียนข้าราชการไทย (2) 'นายสั่งให้ทำ' / เราต้องทำอย่างไรไม่ให้ติดคุก
@ บทเรียนขรก.ไทย (3) หนทางรอดคุก 'ลูกน้อง' โต้แย้งคำสั่งนายได้จริงหรือ?
เปิดคดีล็อกชื่อเข้าเภสัชฯ บูรพา บทเรียน นายสั่ง/ลูกน้อง ท้วงติง รอดคุก
ไขคดีล็อกชื่อเข้าเภสัชฯ ม.บูรพา คณบดีเสียชีวิตก่อน ไม่ต้องรับโทษ
@ บทเรียนขรก.ไทย (4) ถูกชี้มูลทุจริต ต้องโดนไล่ออกสถานเดียวจริงหรือ?
@ บทเรียน ขรก.ไทย (5) เกิดปัญหา จนท.รับผิดก่อนเสมอ ยุติธรรมแล้วหรือ?
@บทเรียนข้าราชการไทย(6)ระวัง!! รอดอาญาแต่วินัยไม่รอด โดนไล่ออกราชการได้
@ บทเรียนขรก.ไทย (7) ขยันมาก! ใช้รถหลวงขนงานไปทำที่บ้าน สุดท้ายโดนไล่ออก
@ บทเรียนข้าราชการไทย(8) คนทำงานพลาด กับ คน(ร่วม)ทุจริต ต่างกันอย่างไร?
@ บทเรียนขรก.ไทย (9) ปล่อยปละลูกน้องทุจริต หัวหน้าต้องชดใช้ด้วย
@ บทเรียนข้าราชการไทย (10) หนทางรอดคุก/ไล่ออกราชการ ของ จนท.การเงิน
@ บทเรียน ขรก. ไทย (11) เชื่อผู้บังคับบัญชา เซ็นตามคำสั่ง ทำลายอนาคตได้
@ บทเรียนขรก.ไทย (12) ตัวอย่างโกงสอบเข้า ตร. แค่ร่วมวง ก็หมดอนาคตด้วย
@ บทเรียนข้าราชการไทย (13) กรรมการสหกรณ์ออมทรัพย์ โดนโทษวินัยได้หรือไม่?
@ บทเรียนข้าราชการไทย (14) กรณีศึกษาโกงสอบท้องถิ่นสารคาม ผลคะแนนปลอม
@ บทเรียน ขรก.ไทย (15) ขาดงาน 18 วัน อ้างป่วย-ทำภารกิจ สุดท้ายถูกปลดออก
@ บทเรียน ขรก.ไทย (16) ก่อสร้างไม่ตรงแบบ แต่ชาวบ้านต้องการ ไล่ออกได้ไหม?
@ บทเรียนข้าราชการไทย (17) ย้ายหน่วยงานได้ แต่ความผิดในอดีตยังติดตามมา
@ บทเรียนขรก.ไทย (18) ทุจริตเงินงานวันรพี แม้ไม่ใช่งบประมาณก็ถูกปลดได้?
@ บทเรียนขรก.ไทย (19) เจ้าหน้าที่พัสดุมือใหม่ ทำเอกสารย้อนหลัง ระวังคุก
@บทเรียนข้าราชการไทย (20) มติ ครม. ไม่ใช่กม. แต่ใช้ลงโทษคนทุจริตได้
@บทเรียนขรก.ไทย (21) งานไม่เสร็จ สั่งจ่ายเงินก่อน ทำนายกอบต.ตกเก้าอี้
@บทเรียนข้าราชการไทย (22) 30 กันยายน 'วันมหาวิปโยค' กรรมการตรวจรับ
@บทเรียนข้าราชการไทย (23) ช่วยประชาชน งานเร่งด่วนไม่ใช่ข้ออ้างทำผิด
@บทเรียนข้าราชการไทย (24) : สิบตำรวจเอก ล่อซื้อยาเสพติดสู่คำสั่งไล่ออก
@ฉบับเต็ม! บทเรียนสิบตำรวจเอก ล่อซื้อยาเสพติด กลายเป็นชิงทรัพย์
@ บทเรียนข้าราชการไทย (25) พ.ต.ท.ไม่ไปตรวจจุดเกิดเหตุ เกือบหมดอนาคต
@ บทเรียนขรก.ไทย (26) 'ยุทธการตะนาวศรี' สั่งลูกน้องทำ หน.ต้องรับผิดชอบ
@บทเรียนข้าราชการไทย (27) หักโบนัส 10% จัดงานปีใหม่ ระวังถูกไล่ออก
@บทเรียนข้าราชการไทย(28) เซ็นเช็คตามนาย เชื่อใจลูกน้อง สุดท้ายถูกไล่ออก
@บทเรียนข้าราชการไทย (29) ไล่ออก ครูร้อยเอ็ด เรียกเงินฝากเข้าทำงานรัฐ
@บทเรียนข้าราชการไทย (30) คดีพนันบอล 20 ปีตามหลอน! นายก อบต.หลุดเก้าอี้
@บทเรียนข้าราชการไทย (31): แบ่งซื้อจ้างผิดระเบียบ แต่ไม่ใช่ทุจริตเสมอไป
@ บทเรียนขรก.ไทย (32) ป.ป.ช.ชี้มูล-สั่งไล่ออก อุทธรณ์ก่อนหรือฟ้องศาลเลย?




