"...เมื่อตามข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 ข้อ 11 ซึ่งกำหนดชัดเจนว่า ให้พนักงานวิทยาลัยเกษียณอายุงานในวันสิ้นปีงบประมาณของปีที่มีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่วิทยาลัยอาจคัดเลือกบุคคลที่มีอายุเกินหกสิบปีบริบูรณ์เป็นพนักงานวิทยาลัยได้ โดยให้เป็นการจ้างครั้งละไม่เกินหนึ่งปีงบประมาณ ดังนั้น การที่จำเลยมีคำสั่งต่อสัญญาจ้างนางอริยาออกไปคราวเดียว เป็นระยะเวลา 5 ปี 6 เดือน ตามคำสั่ง ที่ บค 018/2559 จึงเป็นการกระทำที่มิชอบต่อข้อบังคับดังกล่าวอย่างชัดแจ้ง..."
กรณีสำนักข่าว Next News รายงานรายละเอียดพฤติการณ์คดีกล่าวหา รองศาสตราจารย์ ดร.สุกรี เจริญสุข เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งคณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล กรณีการจ้างพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ซ้ำซ้อนกับการเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย โดยให้รับเงินเดือนจากสองสถานะ รวมถึงการปรับเงินเดือนและต่อสัญญาจ้างโดยมิชอบ ซึ่งคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) มีมติชี้มูลความผิดทางอาญา และส่งสำนวนให้อัยการสูงสุด (อสส.) ดำเนินคดีตามขั้นตอนกฎหมาย ที่ศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบภาค 7 มีคำพิพากษาลงโทษจำคุก 1 ปี ปรับ 24,000 บาท ก่อนลดโทษเหลือจำคุก 8 เดือน ปรับ 16,000 บาท และให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี
ไขคดีรอลงอาญา 'อ.สุกรี' ขึ้นเงินเดือน-ต่อสัญญาจ้าง 'ภรรยา' มิชอบ
ต่อไปเป็นรายละเอียดคำพิพากษาฉบับเต็มคดีนี้ สำนักข่าว Next News สรุปและเรียบเรียงมา นำเสนอ ณ ที่นี้
คดีหมายเลขดำที่ อท 92/2568 คดีหมายเลขแดงที่ อท 62/2569
ศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบภาค 7
วันที่ 14 เดือน พฤษภาคม พุทธศักราช 2569
ความอาญา
ระหว่าง
อัยการสูงสุด โจทก์
รองศาสตราจารย์ ดร. หรือนายสุกรี เจริญสุข จำเลย
เรื่อง ความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ ความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ ความผิดต่อพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต
โจทก์ฟ้องว่า
ข้อ 1. ขณะเกิดเหตุ จำเลยเป็นคณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (ชื่อตำแหน่งเดิม ผู้อำนวยการวิทยาลัยดุริยางคศิลป์) วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ต่อเนื่องกันตั้งแต่วันที่ 20 กันยายน 2548 ถึงวันที่ 19 กันยายน 2560 เป็นพนักงานมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม 2551 ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 4816/2551 ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2551 เรื่อง บรรจุและแต่งตั้งผู้เปลี่ยนสถานภาพเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย ถึงวันที่ 30 กันยายน 2561 ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 1795/2560 ลงวันที่ 22 มิถุนายน 2560 เรื่อง ต่อเวลาปฏิบัติงานของพนักงานมหาวิทยาลัย เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม เป็นเจ้าพนักงานของรัฐตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 และเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา (ตั้งแต่วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2561) มีอำนาจหน้าที่ในการสั่งจ้าง หรือบรรจุแต่งตั้งพนักงานวิทยาลัยเพื่อปฏิบัติงานให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของวิทยาลัยตามงบประมาณที่ได้รับอนุมัติ ตามระเบียบวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ว่าด้วยพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ พ.ศ. 2541 สั่งบรรจุและแต่งตั้ง การลงนามในสัญญาจ้าง การต่อสัญญาจ้าง การสั่งเลื่อนเงินเดือน การปรับเงินเดือนของพนักงานวิทยาลัย ตามข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556
ข้อ 2. จำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรม ดังนี้
2.1 เมื่อระหว่างวันที่ 7 พฤษภาคม 2556 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 30 กันยายน 2562 เวลากลางวัน ต่อเนื่องกันตลอดมา จำเลยซึ่งเป็นพนักงาน เจ้าหน้าที่ของรัฐ และเจ้าพนักงานของรัฐ มีอำนาจหน้าที่ตามฟ้องข้อ 1. ได้ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติอย่างใดในตำแหน่งหรือหน้าที่ หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหรือหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่มหาวิทยาลัยมหิดล ผู้เสียหาย กล่าวคือ เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2556 จำเลยได้ลงนามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดลที่ 176/2556 แต่งตั้งให้นางอริยา เจริญสุข ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีแทนนายริชาร์ด ราล์ฟ (Mr. Ricky Anton Ralphs) ซึ่งลาออก และในวันเดียวกันนั้นจำเลยได้ลงนามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 175/2556 ปรับเงินเดือนให้นางอริยาจากอัตราเงินเดือน เดือนละ 41,660 บาท เป็นเดือนละ 90,000 บาท โดยปรับฐานเงินเดือนให้นางอริยาจากฐานเงินเดือนของนายริชาร์ดซึ่งเป็นฐานเงินเดือนที่สูงเกินสมควรเมื่อเทียบกับอัตราเงินเดือนของพนักงานมหาวิทยาลัยสายวิชาการคุณวุฒิปริญญาโท อีกทั้งการปรับฐานเงินเดือนของนางอริยาซึ่งมีสถานะเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยและมีเงินเดือนประจำอยู่แล้วมิได้มีคุณวุฒิเพิ่มเติมแต่อย่างใด ดังนั้น วิทยาลัยไม่อาจใช้วิธีการปรับฐานเงินเดือนของนางอริยาให้มีอัตราสูงเท่ากับฐานเงินเดือนของนายริชาร์ดซึ่งเป็นอาจารย์ชาวต่างประเทศได้ โดยเงินเดือนชาวต่างประเทศของนายริชาร์ดเป็นการพิจารณาจากคุณสมบัติเฉพาะของอาจารย์ชาวต่างประเทศ ซึ่งเป็นคนละกรณีกับการจ่ายเงินประจำตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี ที่พิจารณาจากการปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2559 นายริชาร์ดกลับมาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีอีกครั้งหนึ่ง ทำให้นางอริยาต้องพ้นจากตำแหน่งดังกล่าว แต่จำเลยกลับมิได้ลดอัตราเงินเดือนของนางอริยาจนถึงวันครบสัญญาจ้างเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2562
2.2 เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2559 เวลากลางวัน จำเลยซึ่งเป็นพนักงาน เจ้าหน้าที่ของรัฐของรัฐ และเจ้าพนักงานของรัฐ มีอำนาจหน้าที่ตามฟ้องข้อ 1. ได้ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติอย่างใดในตำแหน่งหรือหน้าที่ หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหรือหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่มหาวิทยาลัยมหิดล ผู้เสียหาย กล่าวคือ จำเลยได้ลงนามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่ บค 018/2559 ต่อสัญญาจ้างพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ รายนางอริยา เจริญสุข ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2559 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2564 เป็นระยะเวลา 5 ปี 6 เดือน และได้ลงนามสัญญาจ้างพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ รายนางอริยาตามกำหนดเวลาดังกล่าว ทั้งที่ในขณะนั้นนางอริยาเป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 119/2554 ลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 มีผลการจ้างตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน 2554 ถึงวันที่ 31 มีนาคม 2559 และเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยมหิดล ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 1348/2557 ลงวันที่ 26 พฤษภาคม 2557 มีผลการจ้างตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2556 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2559 ซึ่งนางอริยาเกิดวันที่ 20 กันยายน 2499 (ที่ถูก 2499) จะเกษียณอายุงานในวันสิ้นปีงบประมาณ 2559 อันเป็นการขัดกับข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดลว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 ข้อ 11 ที่กำหนดให้ พนักงานวิทยาลัยเกษียณอายุงานในวันสิ้นปีงบประมาณของปีที่มีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่วิทยาลัยอาจคัดเลือกบุคคลที่มีอายุเกินหกสิบปีบริบูรณ์เป็นพนักงานวิทยาลัยได้ โดยให้เป็นการจ้างครั้งละไม่เกินหนึ่งปีงบประมาณ
เหตุเกิดที่ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 157 พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 11 พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 มาตรา 123/1 พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 172, 192
จำเลยให้การปฏิเสธ
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ มีพนักงานมหาวิทยาลัยมหิดล คือ นายณรงค์ ปรางค์เจริญ คณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ และนายณัฐกิตติ์ สมสุข ผู้อำนวยการกองกฎหมาย กับนายยุทธภูมิ สมพามา พนักงานสอบสวนเจ้าของสำนวนพยานโจทก์เข้าไต่สวน
ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการจ้างงานซ้ำซ้อนสองสถานะ
สรุปได้ความว่า นางอริยา เจริญสุข ได้รับการบรรจุแต่งตั้งเป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ตำแหน่งอาจารย์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2554 ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ 080/2554 ได้รับเงินเดือนในอัตราเดือนละ 30,230 บาท ต่อมามหาวิทยาลัยได้มีการจัดสรรอัตราว่างของพนักงานมหาวิทยาลัยให้แก่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ โดยนางอริยาได้รับการเปลี่ยนประเภทการจ้างเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 1296/2552 ลงวันที่ 23 เมษายน 2552 โดยได้รับเงินเดือนจากมหาวิทยาลัยในอัตราเดือนละ 25,160 บาท
ขณะเดียวกันวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ยังคงตำแหน่งพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ของนางอริยาไว้ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ 122/2551 ลงวันที่ 5 มิถุนายน 2551เพื่อให้นางอริยาได้รับเงินเดือนสมทบในส่วนพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ โดยปรับลดเงินเดือนในส่วนพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ลง จากเดิมได้รับเดือนละ 31,830 บาท คงเหลือที่จ่ายจริงเดือนละ 6,670 บาท แต่ในคำสั่งและสัญญายังคงใช้อัตราเงินเดือนที่ 31,830 บาท รวมเป็นเงินเดือนทั้งในส่วนพนักงานมหาวิทยาลัยและพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ เดือนละ 31,830 บาท ซึ่งเป็นอัตราเท่ากับอัตราเงินเดือนก่อนการเปลี่ยนประเภทการจ้างเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย
ทั้งนี้ ในช่วงเวลาดังกล่าว วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มีการดำเนินการในลักษณะเช่นเดียวกันนี้กับบุคลากรของวิทยาลัยคนอื่น ๆ รวม 19 คน คณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายพิจารณาแล้ว มีความเห็นว่า การให้นางอริยาดำรงตำแหน่งแบบเต็มเวลาทั้ง 2 สถานะพร้อมกันเป็นการจ้างงานที่ซ้ำซ้อนและไม่ถูกต้อง ทำให้มหาวิทยาลัยไม่สามารถนำตำแหน่งพนักงานวิทยาลัยไปบรรจุบุคคลอื่นตามวัตถุประสงค์ได้ แต่ปัจจุบันวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ได้ดำเนินการแก้ไขให้ถูกต้องแล้ว โดยให้บุคลากรที่มีสัญญาการเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยและสัญญาการเป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ในเวลาเดียวกันเหลือสัญญาการเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยเพียงสัญญาเดียว
ข้อเท็จจริงกรณีปรับเพิ่มเงินเดือน
ส่วนกรณีนางอริยารับเงินเดือนระหว่างดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี โดยในปี 2556 นางอริยาได้รับแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ 176/2556 ลงวันที่ 7 พฤษภาคม 2556 ได้รับเงินเดือนเพิ่มขึ้นจากอัตราเงินเดือนเดือนละ 41,660 บาท เป็นเดือนละ 90,000 บาท ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ 175/2556 ลงวันที่ 7 พฤษภาคม 2556 ซึ่งเพิ่มสูงขึ้น 48,340 บาทต่อเดือน จากเงินเดือนที่ได้รับอยู่เดิม โดยคณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายได้สอบถามข้อมูลจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ทราบว่า ฐานเงินเดือนของนางอริยาที่เพิ่มสูงขึ้นนั้น มาจากฐานเงินเดือนของนายริชาร์ด ราล์ฟ (Mr. Ricky Anton Ralphs) ซึ่งเคยเป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี วาระก่อนหน้านางอริยา โดยนายริชาร์ดได้รับเงินเดือนเดือนละ 90,000 บาท เงินประจำตำแหน่งเดือนละ 30,000 บาท และค่าที่พักชาวต่างประเทศเดือนละ 30,000 บาท
คณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายพิจารณาแล้วมีความเห็นว่า แม้คณบดีมีอำนาจในการสั่งเลื่อนเงินเดือนหรือปรับเงินเดือนของพนักงานวิทยาลัยได้ ตามข้อ 14 ของระเบียบวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ว่าด้วยพนักงานของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ พ.ศ. 2541 ซึ่งบังคับใช้อยู่ในขณะนั้น แต่เมื่อนางอริยาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ควรจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินประจำตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี เดือนละ 30,000 บาท ให้แก่นางอริยาในฐานะผู้ปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี เช่นเดียวกับกรณีของนายริชาร์ด เนื่องจากนางอริยามีสถานะเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยและมีเงินเดือนประจำอยู่แล้ว ทั้งมิได้มีคุณวุฒิเพิ่มเติมแต่อย่างใด
ดังนั้น วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ โดยจำเลยไม่อาจใช้วิธีการปรับฐานเงินเดือนของนางอริยาให้มีอัตราสูงเท่ากับฐานเงินเดือนของอาจารย์ชาวต่างประเทศของนายริชาร์ดซึ่งเป็นจำนวนเดือนละ 90,000 บาท ได้ เนื่องจากฐานเงินเดือน เดือนละ 90,000 บาท ของนางอริยาซึ่งมีคุณวุฒิปริญญาโทนั้น เป็นฐานเงินเดือนที่สูงเกินสมควรเมื่อเทียบเคียงกับอัตราเงินเดือนของพนักงานมหาวิทยาลัยสายวิชาการคุณวุฒิปริญญาโท ประกอบกับเงินเดือนชาวต่างประเทศของนายริชาร์ดเป็นการพิจารณาจากคุณสมบัติเฉพาะของอาจารย์ชาวต่างประเทศ ซึ่งเป็นคนละกรณีกับการจ่ายเงินประจำตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี ที่พิจารณาจากการปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งดังกล่าว
การที่จำเลยปรับเพิ่มเงินเดือนของนางอริยาจึงเป็นการใช้ดุลพินิจโดยมิชอบ หลังจากนายริชาร์ดกลับมาเป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี ตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 เงินเดือนของนางอริยามิได้มีการปรับลดลงแต่อย่างใด แม้ว่านางอริยาจะพ้นจากตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี โดยฐานเงินเดือนของนางอริยาที่ปรับขึ้นจากการเป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีไม่มีการปรับลดลงจนถึงวันที่ครบสัญญาจ้างเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2562 โดยนางอริยาได้รับเงินเกินใน 2 ช่วง คือ ช่วงที่นางอริยาเป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม 2559 ซึ่งควรได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินประจำตำแหน่ง 30,000 บาท ต่อเดือน แต่ได้รับมา 48,340 บาทต่อเดือน โดยการปรับฐานเงินเดือน เป็นฐานเงินเดือนที่ 90,000 บาท จึงเป็นการรับเกินมาเดือนละ 18,340 บาท เป็นระยะเวลา 1 ปี 18 วัน รวมเป็นเงิน 221,080 บาท และช่วงที่นางอริยาพ้นจากตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี เพราะเหตุที่อาจารย์ริชาร์ดกลับมาดำรงตำแหน่งดังกล่าว วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2562 นางอริยาไม่ควรได้รับเงิน 48,340 บาท ต่อเดือน ดังนั้น จึงถือว่ารับเกินมาเดือนละ 48,340 บาท เป็นระยะเวลา 5 ปี 4 เดือน 13 วัน รวมเป็นเงิน 3,129,985 บาท
ข้อเท็จจริงการต่อสัญญาจ้างหลังเกษียณ
ส่วนการต่อสัญญาจ้างหลังเกษียณอายุโดยนางอริยาเกษียณอายุงานในวันที่ 30 กันยายน 2559 แต่จำเลยกลับบรรจุแต่งตั้งต่อสัญญานางอริยาให้เป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2559 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2564 ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ บค 018/2559 ลงวันที่ 19 มกราคม 2559 ซึ่งไม่เป็นไปตามข้อ 11 ของข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 และต่อมามหาวิทยาลัยได้มีคำสั่งให้ต่อเวลาการปฏิบัติงานของนางอริยาในตำแหน่งรองคณบดีฝ่ายการศึกษา ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2559 ถึงวันที่ 19 กันยายน 2560 ซึ่งเป็นไปตามวาระของจำเลยเท่านั้น และให้เปลี่ยนประเภทการจ้างนางอริยาจากพนักงานมหาวิทยาลัย ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 1467/2559 ลงวันที่ 27 พฤษภาคม 2559 โดยจำเลยได้มีคำสั่งเปลี่ยนประเภทการจ้างของนางอริยาจากพนักงานมหาวิทยาลัยเป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ 117/2559 ลงวันที่ 13 กันยายน 2559 โดยไม่ได้แก้ไขหรือยกเลิกคำสั่งการต่อสัญญาเดิมให้เป็นไปตามคำสั่งของมหาวิทยาลัยแต่อย่างใด
หลังจากนั้นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2562 นายณรงค์มีคำสั่งยกเลิกคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ บค 018/2559 ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ (ส) 2562/0002 และออกคำสั่งใหม่ที่ถูกต้องเพื่อให้เป็นไปตามข้อบังคับ โดยให้ต่อสัญญาจ้างไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2562 ตามคำสั่งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ที่ (ส) 2562/0005 ลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2562
คณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายพิจารณาแล้วเห็นว่า การต่อสัญญาจ้างหลังเกษียณอายุงานของอาจารย์อริยาโดยจำเลยเป็นการดำเนินการไม่ถูกต้องตามข้อ 11 ของข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 หลังจากนั้นวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ได้ดำเนินการให้ถูกต้องตามข้อบังคับแล้ว กล่าวคือ ได้จัดทำสัญญาและคำสั่งฉบับใหม่ให้ถูกต้อง โดยให้ต่ออายุสัญญาจ้างของนางอริยาไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2562 แต่นางอริยาปฏิเสธที่จะลงนามในสัญญา และร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการอุทธรณ์และร้องทุกข์ประจำมหาวิทยาลัยมหิดล แต่สภามหาวิทยาลัยยกคำร้องตามข้อเสนอของคณะกรรมการอุทธรณ์และร้องทุกข์ประจำมหาวิทยาลัยมหิดล นางอริยานำคดีไปฟ้องศาลปกครอง
จากข้อเท็จจริงดังกล่าว คณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายมีความเห็นว่า (1) คำสั่งบรรจุแต่งตั้งนางอริยาให้เป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (2) คำสั่งปรับเงินเดือนนางอริยา (3) คำสั่งแต่งตั้งนางอริยาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี และ (4) คำสั่งต่ออายุสัญญาจ้างนางอริยามีสถานะเป็นคำสั่งทางปกครอง ตามมาตรา 5, 13 (2) แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และมาตรา 33 (2) กำหนดว่าเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นคู่หมั้นหรือคู่สมรสของคู่กรณีจะทำการพิจารณาทางปกครองไม่ได้ การที่จำเลยคณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ในขณะนั้น ซึ่งเป็นคู่สมรสของนางอริยาพิจารณาและมีคำสั่งดังกล่าว จึงเป็นผู้มีส่วนได้เสียทำการฝ่าฝืนมาตรา 33 (2) คำสั่งนั้นจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งอาจถูกยกเลิกได้ตามมาตรา 50 แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539
ต่อมาสภามหาวิทยาลัยในคราวประชุมครั้งที่ 570 เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2564 รับทราบและเห็นชอบให้มหาวิทยาลัยดำเนินการตามที่คณะกรรมการพิจารณาและให้ความเห็นทางกฎหมายเสนอ มหาวิทยาลัยจึงเพิกถอนคำสั่งปรับเงินเดือนของนางอริยาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย พร้อมทั้งดำเนินการทางแพ่งเรียกเงินคืนจากนางอริยา ฟ้องต่อศาลจังหวัดนครปฐม และดำเนินการทางอาญากับจำเลย โดยกล่าวหาต่อคณะกรรมการ ป.ป.ช.
ข้อต่อสู้จำเลย : ไม่ได้ขึ้นเงินเดือนแค่คนเดียว-‘อริยา’ มีคุณสมบัติ
ส่วนจำเลยนำพยานเข้าไต่สวนต่อสู้สรุปได้ความว่า เดิมจำเลยเป็นผู้อำนวยการโครงการจัดตั้งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ต่อมายกระดับเป็นวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ และจำเลยเป็นคณบดีตั้งแต่ปี 2548 จำเลยได้พัฒนาและสร้างความเจริญก้าวหน้าให้มหาวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ให้เป็นสถาบันดนตรีที่มีชื่อเสียงมีคุณภาพระดับโลกแต่ปี 2542 ซึ่งหลักสูตรวิชาดนตรีได้รับการรับรองระดับนานาชาติ จำเลยทำงานกับอธิการบดี 7 คน ซึ่งต่างให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี มหาวิทยาลัยมหิดลออกนอกระบบราชการเพื่อให้เกิดความคล่องตัวในการบริหารจัดการ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2559 มหาวิทยาลัยมีคำสั่ง ที่ 1467/2559 ต่อเวลาการปฏิบัติงานให้นางอริยาซึ่งมีคุณวุฒิปริญญาโท โดยมีศาสตราจารย์นายแพทย์ยุทธคณ ขนินทร เป็นอธิการบดี และศาสตราจารย์นายแพทย์เกษม วัฒนชัย เป็นนายกสภามหาวิทยาลัย ปฏิบัติไปตามอำนาจหน้าที่ไม่มีเจตนาพิเศษแอบแฝง
ต่อมาวันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 ศาสตราจารย์นายแพทย์ปิยะสกล สกลสัตยาทร เป็นนายกสภามหาวิทยาลัย และวันที่ 4 มีนาคม 2563 ศาสตราจารย์นายแพทย์บรรจง มโหสริยะ รักษาราชการแทนอธิการบดีมีคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริง กรณีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์มีคำสั่งแต่งตั้งและต่อสัญญาจ้างให้นางอริยาให้เป็นพนักงานวิทยาลัยดุริยางคศิลป์และพนักงานมหาวิทยาลัยในขณะเดียวกัน รวมทั้งปรับเงินเดือนและเงินตอบแทนสูงกว่าปกติ ซึ่งคณะกรรมการสอบข้อเท็จจริงเห็นว่ากรณีไม่มีมูลให้ยุติเรื่อง ศาสตราจารย์นายแพทย์บรรจงเป็นคู่กรณีกับจำเลย แต่งตั้งคณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายดำเนินการกับจำเลย โดยคณะกรรมการดังกล่าวไม่ได้สอบถามข้อมูลจากจำเลย โดยจำเลยมีอำนาจกระทำได้ ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 4816/2551 และที่ 1277/2551
การขึ้นเงินเดือนให้นางอริยามิใช่เพราะนางอริยาเป็นภริยาจำเลย แต่นางอริยามีคุณสมบัติและคุณวุฒิที่สูงขึ้น มีความรู้และประสบการณ์ จบปริญญาโทการบริหารธุรกิจจากต่างประเทศ และมีคุณวุฒิสูงกว่านายริชาร์ดที่จบชั้นปริญญาตรี ไม่มีข้อบังคับ ระเบียบหรือคำสั่งห้ามมิให้ปรับเงินเดือนให้นางอริยา มหาวิทยาลัยได้รับประโยชน์ เพราะนางอริยาช่วยพัฒนาหลักสูตรเตรียมดนตรีแบบประจำได้อย่างต่อเนื่อง ช่วยเหลือเด็กพิเศษ ผู้พิการทางกายและทางสมองได้มีโอกาสเรียนดนตรี จำเลยมิได้ขึ้นเงินเดือนให้นางอริยาเพียงคนเดียว ยังขึ้นให้บุคลากรทุกคนจึงมิใช่เป็นการเอื้อประโยชน์ให้นางอริยา หากเป็นการดำเนินการไม่ถูกต้อง กองคลังหรือเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องต้องคัดค้าน ส่วนการต่อสัญญาจ้างให้นางอริยาเป็นไปตามข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหิดลว่าด้วยการบริหารงานบุคคลพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2551 ข้อ 59 วรรคสอง นายณฐมล ม่วงอยู่ พนักงานสอบสวนของ ป.ป.ช. มีความเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นเรื่องการบริหารงานบุคคลและมิใช่ความผิดร้ายแรง
ศาลวินิจฉัยว่า : จำเลยมีอำนาจปรับเงินเดือน ‘อริยา’-ออกคำสั่งต่อสัญญา 5 ปี มิชอบ
เห็นว่า ตามฟ้องข้อ 2.1 ตามระเบียบวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ว่าด้วยพนักงานของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ พ.ศ. 2541 ข้อ 14 เมื่อในขณะนั้นจำเลยมีคำสั่งแต่งตั้งให้นางอริยาให้ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีแทนนายริชาร์ดที่ลาออกไป ตามคำสั่ง ที่ 176/2556 กับมีคำสั่งปรับเงินเดือนให้นางอริยาดังกล่าว ตามคำสั่ง ที่ 175/2556 จำเลยเป็นคณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ จึงเป็นอำนาจของจำเลยที่จะกระทำการดังกล่าว ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 4816/2551 และ ที่ 1277/2551 และตามระเบียบวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ว่าด้วยพนักงานของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ พ.ศ. 2541 ข้อ 14 และเป็นดุลพินิจของจำเลยที่ปรับเงินเดือนให้นางอริยาได้
นอกจากนี้ทางไต่สวน โดยเฉพาะนายณัฐกิตติ์เบิกความยืนยันตามบันทึกคำให้การยืนยันข้อเท็จจริงว่า กรณีดังกล่าวทำให้นางอริยาได้รับเงินเพิ่มขึ้นจากอัตราเงินเดือนละ 41,660 บาท เป็นเดือนละ 90,000 บาท ซึ่งเพิ่มสูงขึ้น 48,340 บาท ต่อเดือน โดยฐานเงินเดือนของนางอริยาที่เพิ่มสูงขึ้นมาจากฐานเงินเดือนของนายริชาร์ด โดยนายริชาร์ดได้รับเงินเดือน เดือนละ 90,000 บาท เงินประจำตำแหน่งเดือนละ 30,000 บาท และค่าที่พักชาวต่างประเทศเดือนละ 30,000 บาท ซึ่งนายณัฐกิตติ์รับว่าคณะกรรมการกลั่นกรองและให้ความเห็นทางกฎหมายมีความเห็นว่า จำเลยมีอำนาจในการสั่งเลื่อนเงินเดือนหรือปรับเงินเดือนของพนักงานวิทยาลัยได้ตามข้อ 14 ของระเบียบดังกล่าว แต่ควรจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินประจำตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีเดือนละ 30,000 บาท ให้แก่นางอริยาในฐานะผู้ปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีเช่นเดียวกับกรณีของนายริชาร์ด
แสดงว่าการกระทำของจำเลยเป็นเพียงการกระทำที่ไม่เหมาะสมหรือไม่สมควรในการปรับฐานเงินเดือนในอัตราดังกล่าว แต่มิได้มีกฎระเบียบ ข้อบังคับหรือคำสั่งใด ห้ามไว้ชัดแจ้ง ซึ่งจำเลยต่อสู้ว่า เนื่องจากนางอริยามีคุณสมบัติและคุณวุฒิที่สูงขึ้น มีความรู้และประสบการณ์ จบปริญญาโทการบริหารธุรกิจจากต่างประเทศ และมีคุณวุฒิสูงกว่านายริชาร์ดที่จบชั้นปริญญาตรี การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง
ส่วนหลังจากนายริชาร์ดกลับมาเป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี ตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 เงินเดือนของนางอริยามิได้มีการปรับลดลงแต่อย่างใด แม้ว่านางอริยาจะพ้นจากตำแหน่งอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี โดยฐานเงินเดือนของนางอริยาที่ปรับขึ้นจากการเป็นอาจารย์ใหญ่หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรีไม่มีการปรับลดลงจนถึงวันที่ครบสัญญาจ้างเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2562 นั้น ก็เป็นผลต่อเนื่องจากคำสั่งของจำเลยที่มีอำนาจกระทำได้ แต่มิได้ทำให้การกระทำดังกล่าวเป็นความผิดทางอาญาแต่อย่างใด ข้อต่อสู้ของจำเลยฟังขึ้น
ส่วนฟ้องข้อ 2.2 เมื่อตามข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 ข้อ 11 ซึ่งกำหนดชัดเจนว่า ให้พนักงานวิทยาลัยเกษียณอายุงานในวันสิ้นปีงบประมาณของปีที่มีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่วิทยาลัยอาจคัดเลือกบุคคลที่มีอายุเกินหกสิบปีบริบูรณ์เป็นพนักงานวิทยาลัยได้ โดยให้เป็นการจ้างครั้งละไม่เกินหนึ่งปีงบประมาณ ดังนั้น การที่จำเลยมีคำสั่งต่อสัญญาจ้างนางอริยาออกไปคราวเดียว เป็นระยะเวลา 5 ปี 6 เดือน ตามคำสั่ง ที่ บค 018/2559 จึงเป็นการกระทำที่มิชอบต่อข้อบังคับดังกล่าวอย่างชัดแจ้ง
ส่วนที่จำเลยต่อสู้ว่าเป็นการใช้อำนาจตามข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารงานบุคคลพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2551 ข้อ 59 วรรคสอง ที่กำหนดให้ พนักงานมหาวิทยาลัยเกษียณอายุงานในวันสิ้นปีงบประมาณของปีที่มีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ ทั้งนี้ ส่วนงานอาจพิจารณาจ้างพนักงานมหาวิทยาลัยที่มีอายุเกินกว่าหกสิบปีบริบูรณ์ต่อไปจนถึงวันสิ้นปีงบประมาณของปีที่มีอายุครบหกสิบห้าปีบริบูรณ์ได้ นั้น
เมื่อตามข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 ออกมาใช้บังคับภายหลังข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารงานบุคคลพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2551 และตามข้อ 59 วรรคสองของข้อบังคับดังกล่าวก่อนก็มิได้กำหนดไว้อย่างชัดแจ้งเช่นเดียวกับข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 ข้อ 11 และจำเลยกับนางอริยาต่างปฏิบัติงานอยู่ที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ดังนั้น กรณีดังกล่าวจึงต้องใช้ข้อบังคับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารพนักงานวิทยาลัย พ.ศ. 2556 ข้อ 11 มิใช่ข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยการบริหารงานบุคคลพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2551 ข้อ 59 วรรคสอง แต่อย่างใด ข้อต่อสู้ของจำเลยฟังไม่ขึ้น
ส่วนข้อต่อสู้และข้อเท็จจริงอื่นเป็นรายละเอียดมิทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัย ดังนี้ พยานหลักฐานที่ได้จากการไต่สวนจึงฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องข้อ 2.2 แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2550 มาตรา 5 วรรคสอง บัญญัติความเป็นนิติบุคคลของมหาวิทยาลัยไว้ว่า มหาวิทยาลัยมหิดลมีฐานะเป็นหน่วยงานในกำกับของรัฐ ซึ่งไม่เป็นส่วนราชการตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน กฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการ กระทรวงศึกษาธิการ และกฎหมายว่าด้วยการปรับปรุงกระทรวง ทรวง กรม และไม่เป็นรัฐวิสาหกิจ ตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณและกฎหมายอื่น การทำหน้าที่ของจำเลยในการออกคำสั่งตามฟ้อง จึงหาใช่การปฏิบัติหน้าที่ซึ่งได้รับแต่งตั้งในหน่วยงานของรัฐที่เป็นส่วนราชการตามกฎหมายว่าด้วยการบริหารราชการแผ่นดิน อันทำให้จำเลยเป็นผู้ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ราชการตามความหมายของเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา จึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ปัญหาดังกล่าว เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลมีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้
อนึ่ง ภายหลังกระทำความผิดตามฟ้องข้อ 2.2 มีพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 3 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 และพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2554 แต่พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 172 ที่แก้ไขใหม่ การกระทำเช่นนั้นยังคงบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ มีวางโทษเท่าเดิม จึงให้ใช้กฎหมายที่ใช้ในขณะจำเลยกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2
จำคุก 8 เดือน ปรับ 16,000 บาท รอลงโทษ 2 ปี
พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 11 พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 มาตรา 123/1 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติอย่างใดในตำแหน่งหรือหน้าที่ หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหรือหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต อันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี และปรับ 24,000 บาท ทางไต่สวนพยานหลักฐานของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 8 เดือน และปรับ 16,000 บาท ไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน นิสัยและความประพฤติไม่ปรากฏข้อเสียหายร้ายแรง ดังนี้ เพื่อให้โอกาสจำเลยกลับตนเป็นพลเมืองดี โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ยกฟ้องโจทก์สำหรับฟ้องข้อ 2.1 ข้อหาอื่นหรือคำขออื่นให้ยก
************
อนึ่งสำหรับข้อมูลเกี่ยวกับ รองศาสตราจารย์ ดร. สุกรี เจริญสุข หรือ ดร.แซ็ก นั้น สำนักข่าว Next News เคยรายงานไปแล้วว่า เป็นอาจารย์ชาวไทย อดีตผู้อำนวยการและคณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และเป็นประธานกรรมการหอภาพยนตร์ นอกจากนี้ ยังเป็นผู้ก่อตั้งวงดนตรีคลาสสิกเยาวชน ด็อกเตอร์แซ็คเชมเบอร์ออร์เคสตร้า
ขณะที่ รองศาสตราจารย์ ดร. หรือนายสุกรี ยังมีสิทธิ์ต่อสู้คดีในชั้นศาลที่สูงกว่านี้ได้อีก
อ่านข่าวเพิ่มเติม :
